Mao, bugün düzenlenen olağan basın toplantısında, Yin Yuzhen ile Amerikalı dostu Ronald Sakolsky’nin sınır ötesi çölleşmeyle mücadele hikayesine ve Amerikalı David V. Plymire’nin Çin’in Qinghai eyaletine bağlı Huangyuan ilçesiyle kurduğu bağa değindi. Bu hikayelerin iki ülke halklarında güçlü yankı uyandırdığını belirtti.

95 yaşındaki David V. Plymire, 17 yıl yaşadığı Huangyuan’ı memleketi olarak benimsedi. İlçeye tıbbi ekipman bağışladı, öğrencilere burs desteği sağladı ve İngilizce öğretmenlerinin eğitim amacıyla ABD’ye gitmesine aracılık etti.

Devletler arasındaki ilişkilerin halklar arasındaki gönül bağına dayandığını belirten Mao, iki ülke halkları arasındaki etkileşim ve dostça temasları, Çin-ABD dostluğunun büyük nehrini besleyen küçük akıntılara benzetti.

Mao, “Çin, iki ülke halkı arasındaki temasların ve kültürel alışverişin güçlendirilmesini destekliyor. Halkların, karşılıklı saygı, adalet ve eşitliğe dayalı yapıcı, stratejik ve istikrarlı Çin-ABD ilişkilerinin kurulmasına katkıda bulunmasını önemsiyoruz.” ifadelerini kullandı.

David: Huangyuan benim tek ve ebedi memleketim

David V. Plymire, Huangyuan’a duyduğu bağlılığı, “Bir insanın hayatı boyunca yalnızca bir memleketi olur. Huangyuan benim tek ve ebedi memleketimdir.” sözleriyle anlattı.

Başkalarının gözünde David, okyanusları aşıp yaylaya gelmiş yabancı bir dosttu. Ancak ömrü boyunca gösterdiği sebat ve fedakarlıkla, buraya uğrayıp geçen bir misafir olmadığını; Huangyuan’a kök salmış, bu toprağa gönül vermiş bir Huangyuan evladı olduğunu gösterdi.

1932 yılında ailesiyle birlikte Qinghai-Xizang Yaylası’na gelen David, “Küçük Beijing” olarak anılan Dangar Antik Kenti’ne yerleşti. Farklı etnik kökenlerden arkadaşlarıyla gece gündüz bir arada yaşarken, günlük hayatın içinde ve doğanın güzellikleri arasında bu topraklarla bütünleşti.

1988’de ilk kez, 145 bin Hong Kong doları değerinde bir ultrason cihazı bağışlayarak Huangyuan’ın sınırlı imkânlarla hizmet veren sağlık sistemine yeni bir canlılık kazandırdı. 1989’da ise kendi cebinden gelişmiş bir ultrason cihazı satın aldı. Aktarmalarla binlerce kilometre yol kat ederken cihazın yanından ayrılmadı ve onu sağ salim Huangyuan İlçe Halk Hastanesine ulaştırdı.

Bunu izleyen 19 yıl boyunca Çin ile ABD arasında 20’den fazla kez gidip geldi. Koşturdu, insanları ikna etti, kaynak topladı; ailesini, dostlarını ve hayır kuruluşlarını Huangyuan’ın sağlık hizmetlerine destek vermeye teşvik etti.

Onlarca yıl içinde bağışladığı ve temin ettiği tıbbi ekipmanların toplam değeri 6 milyon yuanı aştı. Binlerce kilometrelik her yolculuğu, Huangyuan’a duyduğu derin özlemi taşıyordu. O ise bütün bu çabasını sade sözlerle anlatıyordu: “Buradaki hemşehrilerim benim akrabalarımdır. Memleketimin insanları için biraz daha fazla şey yapmak istiyorum.”

Çin’in batısındaki yaylada sağlık kaynaklarının son derece kısıtlı olduğu bir dönemde bu ekipmanlar, Huangyuan halkı için sağlam bir “sağlık şemsiyesi” oluşturdu. Hastaneye ulaşmanın, tetkik yaptırmanın ve zamanında teşhis almanın güç olduğu koşullarda, halkın sağlık hizmetlerine erişimini kolaylaştırdı.

Sevgi sınır tanımaz, iyilik sınır bilmez. David, ten rengine ve vatandaşlığa bakmadan, dağların ve denizlerin ayırdığı mesafeleri hesaba katmadan, gönül verdiği bu toprağa ve insanlarına bütün sıcaklığını ve emeğini sundu. Ömrü boyunca bu yolda kararlılıkla yürüdü. Sınırları aşan bu sevgi, Huangyuan topraklarında derin kökler salarak silinmez bir iz bıraktı.